Międzyzdroje

x Historia


Tradycje wczasowe Międzyzdrojów sięgają 1830 roku, kiedy to radca sanitarny dr Oswald z Berlina rozsławił w swoich publikacjach walory lecznicze nadmorskiej miejscowości Misdroy. Pierwsze zapisy kronikarskie spotykamy w XV-wiecznym akcie darowizny księcia Bogusława I, na rzecz prepozytury katedralnej w Kamieniu Pomorskim, gdzie jest mowa o miejscowości Misdroige i Misdroie. Wcześniejsze źródła podają informacje o dwóch osadach Campenz (Kępieńce) i Żelazo (Żelazo). W połowie XIII wieku w centrum dzisiejszych Międzyzdrojów (u zbiegu ulic Krótkiej i Gryfa Pomorskiego) powstała karczma, która obsługiwała główny trakt handlowy wzdłuż wybrzeża morza. Karczma ta pełniła ważną funkcję handlową. Zaopatrywała podróżnych w żywność, służyła jako miejsce zebrań mieszkańców osady, była salą sądową, a także miejscem spotkań z urzędnikami księcia. Tutaj też były dostarczane daniny. Mieszkańcy trudnili się rolnictwem, hodowlą trzody, bydła, rybołówstwem i myślistwem. Wojna trzydziestoletnia wyniszczyła całe Pomorze, ucierpiały też Międzyzdroje. Wyspa znalazła się pod panowaniem szwedzkim. W roku 1715 zajęły wojska pruskie, a pokój „sztokholmski” usankcjonował panowanie Prus nad Pomorzem. W ciągu XVII wieku ludność osady Misdroy powiększyła się o byłych żołnierzy, którzy otrzymali tu działki. W tym też czasie karczmę przeniesiono do Lubiewa, w związku z usypaniem grobli przez mokradła. W XVIII wieku Anglicy odkryli i rozsławili właściwości lecznicze morskich kąpieli. Odpoczynek nad morzem stawał się w Europie coraz bardziej powszechny. Moda na odpoczynek nad morzem na Pomorzu sięga początków XVII wieku. W okresie tym pierwsi letnicy dotarli też do Międzyzdrojów. W 1832 roku po przeprowadzeniu parcelacji biedna wioska szybko przekształciła się w coraz modniejszą miejscowość letniskową.

W 1835 roku urządzono pierwsze obiekty kąpieliskowe na plaży. Osobno dla pań i panów. W latach późniejszych następowała systematyczna rozbudowa pomieszczeń przystosowanych do przyjęcia letników. W 1842 roku gmina wybudowała kasyno. Około 1860 roku kupiec belgijski Lejeune zbudował najbardziej okazały wówczas budynek wczasowy (obecnie Dom Kultury) a w jego otoczeniu urządził park zdrojowy z egzotycznymi drzewami. Oba te obiekty odkupiła później gmina, przeznaczając je na cele społeczne. Uruchomienie zakładu przyrodoleczniczego nadało Międzyzdrojom rangę uzdrowiska morskiego. Począwszy od 1897 roku szereg pensjonatów było czynnych przez cały rok. W 1902 roku do Międzyzdrojów dotarła kolej, która ułatwiła dojazd letników nad morze ze szczecina i Berlina. W 1913 roku oddano do użytku sieć wodociągową oraz kanalizację miejską. Miejscowość posiadała tez własna elektrownię. Dnia 1 lipca 1895 roku otworzono dla letników 300 metrowe molo spacerowe. Kurort posiadał więc nie tylko piękna zabudowę wczasową, ale i nowoczesne urządzenia techniczne co znacznie polepszało warunki wypoczynku. Począwszy od 1895 roku ukazywała się lokalna gazeta, która zamieszczała oferty wczasowych kwater, jak też publikowała imienną listę gości letnich.

Gości przybywało z każdym sezonem letnim. W 1913 roku była rekordowa liczba ponad 20 tys. Letników. Życie towarzyskie skupiało się w Domu zdrojowym, gdzie obowiązywały stroje wieczorowe. Damy w jasnych strojach bez kapeluszy. Panowie w ciemnych garniturach i białych rękawiczkach. Orkiestra zdrojowa koncertowała codziennie, a przy dobrej pogodzie na promenadzie w muszli koncertowej.

Pomost mola służył w okresie letnim jako przystań łodzi spacerowych oraz statków pasażerskich utrzymujących stałą komunikację ze Świnoujściem. Drugi port wodny znajdował się w pobliskim Zalesiu, gdzie dobijały statki z letnikami ze Szczecina. Odbywały się różnorodne imprezy, jak wyścigi konne, pokazy sztucznych ogni itp. W 1935 roku kurort obchodził uroczystości 100-letniej tradycji kąpieliska morskiego.

x Powrót

 O serwisie
© Copyright 2007-2015 - mobiinfo.pl