Międzyrzecz

x Międzyrzecki Rejon Umocniony

Niezwykłym elementem krajobrazu okolic Międzyrzecza są zagubione wśród lasów i pól żelbetowe bryły bunkrów, potężne stalowe kopuły i ciągnące się kilometrami rzędy betonowych słupów, tzw. "zębów smoka" - zapór przeciwczołgowych.

Pozostałości fortyfikacji Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego do dziś budzą podziw swym ogromem, pobudzają wyobraźnię, zachęcają do zwiedzania, stanowiąc największą turystyczną ziemi międzyrzeckiej.

Unikatowy na skalę europejską system fortyfikacji przyciąga rzesze turystów z kraju i zagranicy. Międzyrzecki Rejon Umocniony (MRU) został zbudowany przez Niemców w latach międzywojennych i w czasie II wojny światowej w celu obrony rubieży III Rzeszy. Fortyfikacje tworzył system kilkudziesięciu żelbetowych bunkrów.

Około 21 z nich było połączonych za pomocą podziemnych korytarzy znajdujących się na głębokości 30-50 m, tworzących istny labirynt o łącznej długości ok. 30 km!
Osią podziemi jest korytarz główny (Główna Droga Ruchu) biegnący wzdłuż linii północ-południe. Od niego odchodzą w różnych kierunkach liczne korytarze boczne, prowadzące do tzw. obiektów. Z nich betonowe schody wiodą do naziemnej części obiektu - bunkra ("Panzerwerk"). Potężne bunkry wyposażone były w stalowe kopuły bojowe o grubości ścian ok. 25 cm, w których ulokowano stanowiska karabinów maszynowych.

Poza tym w bunkrze znajdował się miotacz ognia oraz motorowy granatnik o zdolności wyrzutu do 140 min na minutę. Oprócz pomieszczeń bojowych, w obiekcie były pomieszczenia magazynowe, koszary, sanitariaty, maszynownia, wentylatory itp.

Cały podziemny system wyposażony był we wszystkie niezbędne urządzenia - oświetlenie, wentylację, wodociągi, kanalizację, łączność. Komunikację między obiektami umożliwiała elektryczna kolejka wąskotorowa kursująca w korytarzach.
Potężne fortyfikacje nie odegrały praktycznie żadnej roli w działaniach wojennych. 30 stycznia 1945 r. zostały zdobyte przez Armię Czerwoną.
W miejscu przełamania fortyfikacji MRU znajduje się pamiątkowy obelisk wykonany z fragmentów wysadzonego w powietrze bunkra.

Niemal 45 lat trwała dewastacja opuszczonych i zapomnianych "bunkrów". Porzucone przez ludzi, podziemia przeszły we władanie nietoperzy.

Prowadzone od ponad 20 lat badania wykazały, że fortyfikacje MRU są jednym z największych zimowisk nietoperzy w Europie. Co roku zimuje tu około 30.000 tych ssaków należących do 12 gatunków.

Najliczniejszymi są: nocek duży, nocek rudy, mopek, gacek wielkouch (brunatny) oraz nocek Natterera. Wiele gatunków występujących w podziemiach MRU to prawdziwe osobliwości faunistyczne, często są to gatunki rzadkie i zagrożone wyginięciem.
Dzięki obrączkowaniu stwierdzono, że zlatują tu na zimę nietoperze z odległości nawet 260 km, z Maklemburgii i Brandendurgii w Niemczech.
Rezerwat "Nietoperek" i "Nietoperek II".

Walory przyrodnicze sprawiły, że w 1980 r. fragment podziemi MRU, a w roku 1999 całość została uznana za rezerwat przyrody.

Celem utworzenia rezerwatów, jest zachowanie miejsc masowego zimowania wielu gatunków nietoperzy. Aby zapewnić im spokój, wejścia do podziemi zostały zabezpieczone specjalnymi kratami.

Zwiedzanie podziemi na terenie Gminy Miedzyrzecza jest możliwe tylko z przewodnikiem w wyznaczonej części turystycznej, która znajduje się w miejscowości Pniewo (dawniej PGR Kaława), około 12 km na południe od Międzyrzecza, w pobliżu trasy nr 3 Świnoujście - Zielona Góra oraz około 18 km na północ od Świebodzina.
 

Informacji dotyczących możliwości zwiedzania udziela
MIĘDZYRZECKI OŚRODEK SPORTU i WYPOCZYNKU

66-300 Międzyrzecz
os. Kasztelańskie 8a
tel. (095) 742 23 35
fax. (095) 742 22 97

e-mail: mosiw@poczta.fm
www.bunkry.pl 
tel. bezpośredni do MRU: (095) 741 99 99

 

x Powrót

 O serwisie
© Copyright 2007-2019 - mobiinfo.pl